De enige echte en allerfundamenteelste waarheid die we als mensheid kennen, is dat alles een is. Dat alle vormen die ooit bestaan hebben, die nu bestaan en die nog zullen bestaan, voortkomen uit een en dezelfde bron. En dat niets bestaat buiten die eenheid, die telkens als we iets nieuws ontdekken alleen maar groter en meeromvattender blijkt te zijn. Alle vormen zijn evenzovele verschillende uitdrukkingen van hetzelfde. Zij zijn daarom in hun wezen ook werkelijk hetzelfde. Wat is dat ‘hetzelfde’? Een principe, een mysterie dat zelf onzegbaar is, maar waarnaar we wel met woorden kunnen verwijzen. Soms komen we daarbij niet verder dan ‘het’ alleen maar ‘het’ te noemen. Maar in deze context kunnen we goed uit de voeten met ‘het leven’, of nog simpeler, met ‘leven’. Alle bestaande vormen zijn manifestaties van ’leven’.

In de natuur is dit absolute eenheidsprincipe gemakkelijk te herkennen. Alle levende vormen, van virussen en eencelligen tot hogere planten en dieren, staan in permanente verbinding met hun omgeving en met elkaar. De materie waaruit ze bestaan is afkomstig uit de wereld om hen heen en neemt daaruit op ieder moment naar behoefte op: met iedere ademhaling, met iedere hap of slok, welke vorm van brandstof ze dan ook gebruiken. Evengoed geven ze aan die omgeving op ieder moment weer stoffen af, als materie voor weer andere organismen: afvalstoffen zoals van de ademhaling en van de spijsvertering. En dan valt na hun dood natuurlijk hun lichaam zelf uiteen, om weer in andere levensvormen terecht te komen.

Nog niet zo lang geleden in de menselijke geschiedenis leken atomen zo ongeveer de kleinst bestaande deeltjes te zijn: het echte basismateriaal dat nooit veranderd. Maar inmiddels is gebleken dat ook atomen bestaan uit nog veel kleiner spul dat bovendien alsmaar veranderd, verdwijnt en in andere vormen weer opduikt - precies zoals complexe organismen dat doen. Het verhaal van die eenheid houdt dus niet ineens op bij dat atoom.

Tuinen van Overvloed, Fransjan de Waard, 02011, p. 14